support
2013/05/21, 09:47
خبرگزاری مهر: کاندیدای احتمالی انتخابات ریاست جمهوری با انتشار بیانیه انتخاباتی شماره 3 خود، تحت عنوان "اخلاق مبارزه، موعظه حسنه و تبدیل دشمن به دوست" لازمه تحقق حماسه سیاسی را حضور همه سلایق در انتخابات ریاست جمهوری خواند.
متن این بیانیه به شرح ذیل است :
«وَلَا تَسْتَوِی الْحَسَنَةُ وَلَا السَّیِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِی بَیْنَکَ وَبَیْنَهُ عَدَاوَةٌ کَأَنَّهُ وَلِیٌّ حَمِیمٌ، هرگز نیکی و بدی در جهان یکسان نیست، همیشه بدی (خلق) را به بهترین شیوه (که خیر و نیکی است پاداش ده و) دور کن تا همان کس که گویی با تو بر سر دشمنی است دوست و خویش تو گردد.»( سوره مبارکه فصلت، آیه شریفه 34)
از 14 سالگی که به عنوان یک طلبه روستایی به قم آمدم و در کوچه یخچال قاضی با آیت الله روح الله خمینی(ره) آشنا شدم تا زمانی که در مسجد سلماسی پای درس ایشان نشستم و بعد ها که این کوه صبر و بردباری؛ مرجع دینی و مبارزاتی علمای بلاد، روشنفکران دینی، جوانان غیور حوزه و دانشگاه و مردم متدین، برای مبارزه با دو لبه قیچی چپاول ملت ها، یعنی استبداد و استعمار، شدند ، همیشه «تلاش برای ساختن دنیا و آخرت مردم» و «پرهیز از رذیله های اخلاقی» را به عنوان امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه های مدیریتی و رهبری امام(ره) برجسته می دیدم و در اوج مبارزات نیز فراوان دیدیم که راضی نبودند حتی برای تسریع فروپاشی رژیم پهلوی ؛مبارزین از منابر و تریبون ها، دروغ بگویند، تهمت بزنند و یا مردم در مضیقه قرار گیرند.بردباری امام در برخورد با کسانی که تدریس فلسفه ی ایشان را برنمی تافتند؛زبانزد است و بهترین گواه برای یادآوری مردمداری و مردم خواهی ایشان، حتی در زمان تبعید، تشکیل کمیته سوخت برای کم کردن زحمت مردم در اوج اعتصابات مبارزاتی کارکنان نفت در زمستان سرد 1357 بود . اگرچه آن اعتصاب کمر رژیم پهلوی را شکست و حامیان خارجی اش را در حمایت تمام قد از این رژیم مردد و سست کرد، اما امام با انتخاب اعضای این کمیته که من هم عضو آن بودم و دستور اعزام آنها به مناطق نفت خیز تأکید کردند که مبادا اعتصاب کارکنان در مبارزه ، عمل واجب رسیدگی به رفاه مردم را مخدوش نماید.در بعد اخلاق انسانی و اسلامی و تلاش برای نهادینه کردن مکارم اخلاقی در جامعه و پرهیز از رذیلت ها، «صحیفه امام» ارزشمندترین آیینه صدیق برای تطبیق رفتار و گفتارها با معیارهای اسلامی است که گاه تشویق ایستادگی ملت های مسلمان در برابر استکبار، گاه تنبیهی مدبّرانه به افراط کاری های سیاسی در بیانیه معروف «اَیْنَ تذهبون؟!» و سرانجام دایره المعارفی بزرگ برای ترسیم بایدها و نبایدهای زندگی سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در همه اعصار است و شگفتا که 24 سال پس از کوچ آسمانی ایشان، چنان است که انگار همین امروز برای ما زمینی ها گفته اند و یا نوشته اند.
رهبانیت گریزی و عرفان گزینی و تلاش برای بهره گیری از نعمت های خدا از سوی امام(ره) ، درسی بود که در مکتب«عدل و اعتدال علوی» آموخته بودند که: «کن لدنیاک کانّک تعیش ابداً و کن لآخرتک کانّک تموتُ غداً، برای دنیا به گونه ای باش که گویی تا ابد زنده ای و برای آخرت به گونه ای زندگی کن که گویی لحظه مرگت نزدیک است.»امام عزیز دراوج احساسات عاطفی حاصل از 8 سال دفاع مقدس و سنگرنشینی جوانان این سرزمین ، با التفات به نیازهای جامعه در زمان جنگ و صلح، دستور تدوین «سیاست های بازسازی و سازندگی کشور» را برای آینده و آیندگان صادر کردند و در نخستین سال های پس از امام، با اینکه کوه فراقش بر دوش همگان سنگینی می کرد، اما با تابلویی که از ایشان برای تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها در اداره جامعه داشتیم، وارد «دوران سازندگی» شدیم. اگرچه توسعه فضا ونرم افزار تعلیم وتربیت و ساختن سد، نیروگاه، جاده، پالایشگاه، پتروشیمی، بندر، ایجاد اشتغال و توجه به همه زیرساخت ها و به خصوص توازن اجتماعی و منطقه ای، آبرو و اعتباری برای کشور به حساب می آمد. اما بزرگترین دستاورد آن دوران، انسان سازی در ابعاد تعهد و تخصص بود که اگر با همان آهنگ ادامه می یافت، امروز مجبور نمی شدیم در مقام مقایسه زمانی و مکانی حسرت بخوریم. مخصوصاً وقتی می بینیم آن روزها برای شروع سازندگی، علاوه بر افسردگی های روحی و ویرانی 5 استان اشغال شده کشور و خسارت های هزار میلیارد دلاری و عقب افتادگی های 8 سال جنگ تحمیلی و عقب ماندگی های تاریخی دوران حاکمیت طاغوت و بی برنامگی و روزمرگی؛ توانستیم نسبتاً موفق عمل کنیم.
ولی این سال ها، علاوه بر زیرساخت های اقتصادی و اندیشه های متعهد و متخصص، برنامه های پنج ساله، سیاست های کلی، اصلاح اصل 44 قانون اساسی و سند چشم اندار 20 ساله مصوب مقام ولایت که داشتیم و می شد با افزایش قیمت نفت؛ نیازمند قرض های خارجی و تهاتر طرح ها و پروژه های بزرگ نباشیم و با اولویت بخشی به برداشت منابع از مخازن مشترک با همسایه ها، شرکت های نفتی را محتاج و تسلیم قراردادهای خویش کنیم و با تقویت بخش خصوصی که می توانست به تعبیر رهبرمعظم انقلاب، یک انقلاب اقتصادی باشد، با حرکتی متوازن به توسعه پایدار برسیم و نگذاریم سفره های مردم آلوده به بوی نفت شود و منابع فراوان انرژی را به عنوان سرمایه انقلاب برای نسل های آینده بگذاریم.امّا متاسفانه وضع کشور چنان است که نیازی به توضیح ندارد.در این مقال بر آن نیستم که با یادآوری سوءمدیریت ها، خاطر مردم عزیز را در آستانه خلق حماسه سیاسی مورد تأکید رهبری که مطمئناً زمینه ساز و نقطه آغاز خلق حماسه اقتصادی خواهد بود، مکدّرتر نمایم، بلکه می خواهم به دوستان توصیه نمایم که مبادا گرد و غبار تخریبی بعضی ها که متأسفانه عادتی زشت در رقابت های انتخاباتی شده؛ چشم انصاف و اخلاق را ببندد و شما نیز خرقه توهین و تهمت بپوشید.معتقدم که حضور همه سلایق در انتخابات، لازمه ی خلق حماسه سیاسی است؛ ولی آنچه مرا به میدان آورد، نگرانی از القای ناکارآمدی دین در اداره جامعه، رکود تولید، بیکاری جوانان، اقتصاد بیمار، ایران هراسی همسایگان، تناقضات اخلاقی و فرهنگی و تحریم های بین المللی است که ماحصل همه اینها، معضلات معیشتی جامعه است که تلاش پیگیر مسئولان سطوح مختلف کشور، با همراهی مردم از صبح فردای پس از انتخابات را برای غلبه تدریجی بر این مشکلات می طلبد. نتیجه اینکه رقیب اصلی همه ی کاندیدا ها؛ مشکلات جامعه است و باید برای حل آن با کمک مردم و همکاری و همیاری یکدیگر؛فکری اساسی با توجه به شرایط زمانی و امکانات داشت.
توجیه پذیر نیست که با هدف آبادانی دنیای مردم، آخرت خویش را با توسل به تخریب و تهمت و دروغ، خراب کنیم و باید در مواجهه با بی اخلاقی ها، آیه 63 سوره مبارکه فرقان را تلاوت کنیم که « وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا، و بندگان خاص خدای رحمان آنان هستند که بر روی زمین به تواضع و فروتنی راه روند و هرگاه مردم جاهل به آنها خطاب (و عتابی) کنند با سلامت نفس (و زبان خوش) جواب دهند »که یک بار دیگر در آیه 55 سوره مبارکه قصص دستور می دهند که « وَإِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ وَقَالُوا لَنَا أَعْمَالُنَا وَلَکُمْ أَعْمَالُکُمْ سَلامٌ عَلَیْکُمْ لا نَبْتَغِی الْجَاهِلِینَ، چون سخن لغوی (از دشمنان دین) بشنوند از آن اعراض کنند و گویند: اعمال ما از ما و اعمال شما از شما، بروید سلامت باشید، که ما هرگز مردم (هرزه گوی) نادان را نمی طلبیم.»
سیوطی در تفسیر « الدرّ المنثور فی التفسیر الماثور» ذیل آیه 63 سوره فرقان آورده که کسی نزد پیغمبر(ص) به شخصی ناسزا گفت و آن شخص در جواب به او؛ سلام داد و رسول اکرم(ص) با شنیدن آن فرمودند:« أما إن ملکا بینکما یذب عنک کلّما شتمک هذا قال له: بل أنت وأنت أحق به وإذا قال له: علیک السلام قال: لا بل لک أنت أحق به،( فرشته در میان دو نفری که در نزاع هستند؛ قرار دارد و به توهین کننده می گوید: خود استحقاق این صفات زشت را داری و نه فرد توهین شده و به اهانت شده ای که با سلام جواب می دهد؛ می گوید: تو هستی که استحقاق دریافت سلام را داری.) و جان کلام را امام باقر(ع ) فرمودند که: «سِلاحُ اللِّئامِ قَبیحُ الکَلامِ، سلاح انسان های پست کلام زشت است.»من نیز باید برای اعتلای نظام؛ نا ملایمات را تحمل کنم و نیم قرن است که این سخنان را از مارکسیست ها، سلطنت طلب ها، منافقین، گروهک ها و افراطیون جناح های سیاسی در داخل و خارج می شنوم و همیشه از خداوند متعال می خواهم که توفیق رعایت اخلاق را از ما دریغ نفرماید و گاهی که بی انصافی ها به اوج می رسد؛ همه زمزمه کنیم:
هر کس بد ما به خلق گوید ما چهره ی او نمی خراشیم
باش همچون درخت سایه فکن هر که سنگت زند، ثمر بخشش
بدگویان و بدخواهان ما از نوع کسانی نیستند که آنها را مستحق هر نوع مقابله به مثل بدانیم؛ بلکه مستحق آنند که برایشان دعا کنیم تا به راه حق پایبند باشند و اگر هدف دفاع از حق، اسلام، مردم و کشور را داریم، باید از راه همدلی جامعه و تشکیل صفی چون بنیان مرصوص در مقابل دشمنان اسلام مقاومت کنیم؛ چون درشت گویی و برخورد خشن ما را از هدف دور می کند و آیه 53 سوره مبارکه یوسف:« وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِی إِنَّ النَّفْسَ لأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلاَّ مَا رَحِمَ رَبِّیَ، ؛ (و من خودستایی نکرده و خویش را از عیب و تقصیر مبرّا نمی دانم، زیرا نفس امّاره انسان را به کارهای زشت و ناروا سخت وا می دارد جز آنکه خدای من رحم کند،) درس خوبی برای راهروان راه حق است.
متن این بیانیه به شرح ذیل است :
«وَلَا تَسْتَوِی الْحَسَنَةُ وَلَا السَّیِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِی بَیْنَکَ وَبَیْنَهُ عَدَاوَةٌ کَأَنَّهُ وَلِیٌّ حَمِیمٌ، هرگز نیکی و بدی در جهان یکسان نیست، همیشه بدی (خلق) را به بهترین شیوه (که خیر و نیکی است پاداش ده و) دور کن تا همان کس که گویی با تو بر سر دشمنی است دوست و خویش تو گردد.»( سوره مبارکه فصلت، آیه شریفه 34)
از 14 سالگی که به عنوان یک طلبه روستایی به قم آمدم و در کوچه یخچال قاضی با آیت الله روح الله خمینی(ره) آشنا شدم تا زمانی که در مسجد سلماسی پای درس ایشان نشستم و بعد ها که این کوه صبر و بردباری؛ مرجع دینی و مبارزاتی علمای بلاد، روشنفکران دینی، جوانان غیور حوزه و دانشگاه و مردم متدین، برای مبارزه با دو لبه قیچی چپاول ملت ها، یعنی استبداد و استعمار، شدند ، همیشه «تلاش برای ساختن دنیا و آخرت مردم» و «پرهیز از رذیله های اخلاقی» را به عنوان امر به معروف و نهی از منکر در اندیشه های مدیریتی و رهبری امام(ره) برجسته می دیدم و در اوج مبارزات نیز فراوان دیدیم که راضی نبودند حتی برای تسریع فروپاشی رژیم پهلوی ؛مبارزین از منابر و تریبون ها، دروغ بگویند، تهمت بزنند و یا مردم در مضیقه قرار گیرند.بردباری امام در برخورد با کسانی که تدریس فلسفه ی ایشان را برنمی تافتند؛زبانزد است و بهترین گواه برای یادآوری مردمداری و مردم خواهی ایشان، حتی در زمان تبعید، تشکیل کمیته سوخت برای کم کردن زحمت مردم در اوج اعتصابات مبارزاتی کارکنان نفت در زمستان سرد 1357 بود . اگرچه آن اعتصاب کمر رژیم پهلوی را شکست و حامیان خارجی اش را در حمایت تمام قد از این رژیم مردد و سست کرد، اما امام با انتخاب اعضای این کمیته که من هم عضو آن بودم و دستور اعزام آنها به مناطق نفت خیز تأکید کردند که مبادا اعتصاب کارکنان در مبارزه ، عمل واجب رسیدگی به رفاه مردم را مخدوش نماید.در بعد اخلاق انسانی و اسلامی و تلاش برای نهادینه کردن مکارم اخلاقی در جامعه و پرهیز از رذیلت ها، «صحیفه امام» ارزشمندترین آیینه صدیق برای تطبیق رفتار و گفتارها با معیارهای اسلامی است که گاه تشویق ایستادگی ملت های مسلمان در برابر استکبار، گاه تنبیهی مدبّرانه به افراط کاری های سیاسی در بیانیه معروف «اَیْنَ تذهبون؟!» و سرانجام دایره المعارفی بزرگ برای ترسیم بایدها و نبایدهای زندگی سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در همه اعصار است و شگفتا که 24 سال پس از کوچ آسمانی ایشان، چنان است که انگار همین امروز برای ما زمینی ها گفته اند و یا نوشته اند.
رهبانیت گریزی و عرفان گزینی و تلاش برای بهره گیری از نعمت های خدا از سوی امام(ره) ، درسی بود که در مکتب«عدل و اعتدال علوی» آموخته بودند که: «کن لدنیاک کانّک تعیش ابداً و کن لآخرتک کانّک تموتُ غداً، برای دنیا به گونه ای باش که گویی تا ابد زنده ای و برای آخرت به گونه ای زندگی کن که گویی لحظه مرگت نزدیک است.»امام عزیز دراوج احساسات عاطفی حاصل از 8 سال دفاع مقدس و سنگرنشینی جوانان این سرزمین ، با التفات به نیازهای جامعه در زمان جنگ و صلح، دستور تدوین «سیاست های بازسازی و سازندگی کشور» را برای آینده و آیندگان صادر کردند و در نخستین سال های پس از امام، با اینکه کوه فراقش بر دوش همگان سنگینی می کرد، اما با تابلویی که از ایشان برای تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها در اداره جامعه داشتیم، وارد «دوران سازندگی» شدیم. اگرچه توسعه فضا ونرم افزار تعلیم وتربیت و ساختن سد، نیروگاه، جاده، پالایشگاه، پتروشیمی، بندر، ایجاد اشتغال و توجه به همه زیرساخت ها و به خصوص توازن اجتماعی و منطقه ای، آبرو و اعتباری برای کشور به حساب می آمد. اما بزرگترین دستاورد آن دوران، انسان سازی در ابعاد تعهد و تخصص بود که اگر با همان آهنگ ادامه می یافت، امروز مجبور نمی شدیم در مقام مقایسه زمانی و مکانی حسرت بخوریم. مخصوصاً وقتی می بینیم آن روزها برای شروع سازندگی، علاوه بر افسردگی های روحی و ویرانی 5 استان اشغال شده کشور و خسارت های هزار میلیارد دلاری و عقب افتادگی های 8 سال جنگ تحمیلی و عقب ماندگی های تاریخی دوران حاکمیت طاغوت و بی برنامگی و روزمرگی؛ توانستیم نسبتاً موفق عمل کنیم.
ولی این سال ها، علاوه بر زیرساخت های اقتصادی و اندیشه های متعهد و متخصص، برنامه های پنج ساله، سیاست های کلی، اصلاح اصل 44 قانون اساسی و سند چشم اندار 20 ساله مصوب مقام ولایت که داشتیم و می شد با افزایش قیمت نفت؛ نیازمند قرض های خارجی و تهاتر طرح ها و پروژه های بزرگ نباشیم و با اولویت بخشی به برداشت منابع از مخازن مشترک با همسایه ها، شرکت های نفتی را محتاج و تسلیم قراردادهای خویش کنیم و با تقویت بخش خصوصی که می توانست به تعبیر رهبرمعظم انقلاب، یک انقلاب اقتصادی باشد، با حرکتی متوازن به توسعه پایدار برسیم و نگذاریم سفره های مردم آلوده به بوی نفت شود و منابع فراوان انرژی را به عنوان سرمایه انقلاب برای نسل های آینده بگذاریم.امّا متاسفانه وضع کشور چنان است که نیازی به توضیح ندارد.در این مقال بر آن نیستم که با یادآوری سوءمدیریت ها، خاطر مردم عزیز را در آستانه خلق حماسه سیاسی مورد تأکید رهبری که مطمئناً زمینه ساز و نقطه آغاز خلق حماسه اقتصادی خواهد بود، مکدّرتر نمایم، بلکه می خواهم به دوستان توصیه نمایم که مبادا گرد و غبار تخریبی بعضی ها که متأسفانه عادتی زشت در رقابت های انتخاباتی شده؛ چشم انصاف و اخلاق را ببندد و شما نیز خرقه توهین و تهمت بپوشید.معتقدم که حضور همه سلایق در انتخابات، لازمه ی خلق حماسه سیاسی است؛ ولی آنچه مرا به میدان آورد، نگرانی از القای ناکارآمدی دین در اداره جامعه، رکود تولید، بیکاری جوانان، اقتصاد بیمار، ایران هراسی همسایگان، تناقضات اخلاقی و فرهنگی و تحریم های بین المللی است که ماحصل همه اینها، معضلات معیشتی جامعه است که تلاش پیگیر مسئولان سطوح مختلف کشور، با همراهی مردم از صبح فردای پس از انتخابات را برای غلبه تدریجی بر این مشکلات می طلبد. نتیجه اینکه رقیب اصلی همه ی کاندیدا ها؛ مشکلات جامعه است و باید برای حل آن با کمک مردم و همکاری و همیاری یکدیگر؛فکری اساسی با توجه به شرایط زمانی و امکانات داشت.
توجیه پذیر نیست که با هدف آبادانی دنیای مردم، آخرت خویش را با توسل به تخریب و تهمت و دروغ، خراب کنیم و باید در مواجهه با بی اخلاقی ها، آیه 63 سوره مبارکه فرقان را تلاوت کنیم که « وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا، و بندگان خاص خدای رحمان آنان هستند که بر روی زمین به تواضع و فروتنی راه روند و هرگاه مردم جاهل به آنها خطاب (و عتابی) کنند با سلامت نفس (و زبان خوش) جواب دهند »که یک بار دیگر در آیه 55 سوره مبارکه قصص دستور می دهند که « وَإِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ وَقَالُوا لَنَا أَعْمَالُنَا وَلَکُمْ أَعْمَالُکُمْ سَلامٌ عَلَیْکُمْ لا نَبْتَغِی الْجَاهِلِینَ، چون سخن لغوی (از دشمنان دین) بشنوند از آن اعراض کنند و گویند: اعمال ما از ما و اعمال شما از شما، بروید سلامت باشید، که ما هرگز مردم (هرزه گوی) نادان را نمی طلبیم.»
سیوطی در تفسیر « الدرّ المنثور فی التفسیر الماثور» ذیل آیه 63 سوره فرقان آورده که کسی نزد پیغمبر(ص) به شخصی ناسزا گفت و آن شخص در جواب به او؛ سلام داد و رسول اکرم(ص) با شنیدن آن فرمودند:« أما إن ملکا بینکما یذب عنک کلّما شتمک هذا قال له: بل أنت وأنت أحق به وإذا قال له: علیک السلام قال: لا بل لک أنت أحق به،( فرشته در میان دو نفری که در نزاع هستند؛ قرار دارد و به توهین کننده می گوید: خود استحقاق این صفات زشت را داری و نه فرد توهین شده و به اهانت شده ای که با سلام جواب می دهد؛ می گوید: تو هستی که استحقاق دریافت سلام را داری.) و جان کلام را امام باقر(ع ) فرمودند که: «سِلاحُ اللِّئامِ قَبیحُ الکَلامِ، سلاح انسان های پست کلام زشت است.»من نیز باید برای اعتلای نظام؛ نا ملایمات را تحمل کنم و نیم قرن است که این سخنان را از مارکسیست ها، سلطنت طلب ها، منافقین، گروهک ها و افراطیون جناح های سیاسی در داخل و خارج می شنوم و همیشه از خداوند متعال می خواهم که توفیق رعایت اخلاق را از ما دریغ نفرماید و گاهی که بی انصافی ها به اوج می رسد؛ همه زمزمه کنیم:
هر کس بد ما به خلق گوید ما چهره ی او نمی خراشیم
باش همچون درخت سایه فکن هر که سنگت زند، ثمر بخشش
بدگویان و بدخواهان ما از نوع کسانی نیستند که آنها را مستحق هر نوع مقابله به مثل بدانیم؛ بلکه مستحق آنند که برایشان دعا کنیم تا به راه حق پایبند باشند و اگر هدف دفاع از حق، اسلام، مردم و کشور را داریم، باید از راه همدلی جامعه و تشکیل صفی چون بنیان مرصوص در مقابل دشمنان اسلام مقاومت کنیم؛ چون درشت گویی و برخورد خشن ما را از هدف دور می کند و آیه 53 سوره مبارکه یوسف:« وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِی إِنَّ النَّفْسَ لأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلاَّ مَا رَحِمَ رَبِّیَ، ؛ (و من خودستایی نکرده و خویش را از عیب و تقصیر مبرّا نمی دانم، زیرا نفس امّاره انسان را به کارهای زشت و ناروا سخت وا می دارد جز آنکه خدای من رحم کند،) درس خوبی برای راهروان راه حق است.